Powłoka niskoemisyjna to niewidoczna, nanometrowa warstwa tlenków metali, najczęściej z udziałem srebra, nanoszona na szkło. Działa jak selektywny filtr: przepuszcza światło i krótkofalowe promieniowanie słoneczne, ale odbija długofalowe promieniowanie cieplne z powrotem do pomieszczenia.
Czym jest powłoka niskoemisyjna i jak działa?
Powłoka niskoemisyjna, określana także jako powłoka Low-E, jest bardzo cienką warstwą funkcjonalną umieszczoną na powierzchni tafli szklanej. W zależności od technologii może zawierać tlenki metali oraz jedną lub kilka warstw srebra. Jej grubość jest liczona w nanometrach, dlatego nie zmienia istotnie wyglądu szyby i pozostaje niewidoczna podczas normalnego użytkowania.
Najważniejszą cechą tej warstwy jest selektywność. Oznacza ona, że powłoka różnie reaguje na promieniowanie o różnych długościach fali. Przepuszcza światło widzialne oraz krótkofalowe promieniowanie słoneczne, dzięki czemu wnętrze może być doświetlone i częściowo ogrzewane przez słońce. Jednocześnie odbija długofalowe promieniowanie podczerwone emitowane przez grzejniki, oświetlenie, wyposażenie i ludzi.
W praktyce ciepło, które normalnie zostałoby wypromieniowane przez szybę na zewnątrz, wraca do pomieszczenia. Powłoka nie działa więc jak zwykła przesłona ograniczająca dopływ światła. Jej zadaniem jest ograniczenie strat energii cieplnej przy zachowaniu wysokiej przepuszczalności światła.
Szkło standardowe a niskoemisyjne – jakie są różnice?
Podstawowym parametrem opisującym izolacyjność cieplną szyby jest współczynnik przenikania ciepła U, wyrażany w W/m²K. Im niższa jego wartość, tym mniej ciepła przenika przez przeszklenie przy tej samej różnicy temperatur.
| Rodzaj szyby | Współczynnik U (W/m²K) | Odczucie chłodu przy oknie |
|---|---|---|
| Szyba standardowa | około 5,8 | Wyraźnie chłodniejsza powierzchnia, możliwe odczucie „ciągnięcia zimna” |
| Szyba niskoemisyjna w pakiecie zespolonym | około 1,0–1,4 | Cieplejsza powierzchnia wewnętrzna i wyższy komfort w pobliżu okna |
Dokładna wartość zależy od całej konstrukcji szyby zespolonej, między innymi liczby tafli, szerokości przestrzeni międzyszybowej, rodzaju ramki dystansowej i zastosowania gazu szlachetnego. Argon w przestrzeni międzyszybowej może dodatkowo poprawiać izolacyjność cieplną pakietu.
Jakie korzyści daje powłoka niskoemisyjna?
Niższy współczynnik U oznacza mniejsze straty ciepła przez okna. Efekt odczuwa się nie tylko w bilansie energetycznym budynku, lecz także w codziennym komforcie korzystania z pomieszczeń. Najważniejsze korzyści to:
- Wyższa temperatura szyby od strony pomieszczenia – ogranicza nieprzyjemne odczucie chłodu podczas siedzenia przy oknie.
- Mniejsze zużycie energii na ogrzewanie – mniej ciepła ucieka na zewnątrz, więc instalacja grzewcza może pracować z mniejszym obciążeniem.
- Ograniczenie kondensacji pary wodnej – cieplejsza powierzchnia szyby zmniejsza ryzyko wykraplania wilgoci od strony wnętrza.
- Lepsze wykorzystanie powierzchni pomieszczenia – strefa przy oknie jest bardziej komfortowa i nie musi pozostawać wyłączona z użytkowania.
Powłoka nie gwarantuje jednak konkretnej kwoty oszczędności. Rzeczywisty efekt zależy od powierzchni przeszkleń, jakości ram, wentylacji, temperatury w budynku, sposobu ogrzewania i warunków klimatycznych. Wyższy koszt zakupu szyb może być uzasadniony szczególnie w budynkach o wysokich wymaganiach energetycznych oraz tam, gdzie okna zajmują dużą część elewacji.
O czym pamiętać przy wyborze i montażu?
Powłoka niskoemisyjna powinna pracować w chronionym miejscu. W typowej szybie zespolonej umieszcza się ją od strony przestrzeni międzyszybowej, aby nie była narażona na wilgoć, zabrudzenia, ścieranie i przypadkowe uszkodzenia. Z tego powodu szkło z delikatną powłoką miękką stosuje się wyłącznie w odpowiednio zbudowanych pakietach zespolonych. Istnieją także trwałe powłoki twarde nanoszone podczas produkcji szkła, które mają większą odporność na obróbkę.
Właściwa orientacja tafli jest częścią parametrów całego pakietu i powinna wynikać z dokumentacji producenta. Sama warstwa pozostaje niewidoczna, ale jej obecność można potwierdzić oznaczeniami technicznymi szyby lub specyfikacją okna.
Określenie „niskoemisyjna” może pojawiać się także przy materiałach budowlanych o niskiej emisji lotnych związków organicznych, na przykład przy powłokach epoksydowych do posadzek. Nie są to jednak te same produkty. W przypadku okien chodzi o powłokę na szkle, która ogranicza emisję promieniowania cieplnego i poprawia izolacyjność szyby.
Najprościej mówiąc, powłoka niskoemisyjna przepuszcza światło słoneczne, a zatrzymuje ciepło wytworzone wewnątrz budynku. Dzięki temu szyba ma niższy współczynnik U, jest cieplejsza od strony pomieszczenia i ogranicza straty energii.
